Met zijn titelloze debuutplaat zette Blaudzun zichzelf in 2008 al neer als een van de grootste singer-songwritertalenten van Nederland; op de opvolger
Seadrift Soundmachine lost hij alle verwachtingen in. Daar zijn weer die dromerige, donkere melodieën en dat karakteristieke stemgeluid, maar tegelijkertijd zijn de arrangementen vaak gelaagder, de songs meer uptempo, de sfeer iets sensueler. De liedjes gaan over onheil en schoonheid, of misschien wel de schoonheid van onheil. Geen luchtige popplaat dus, maar wel een hele mooie.