We kennen Erik Lindner als dichter. Al op zijn zestiende begon hij met het voordragen van poëzie. Lindner debuteerde met
Tramontane en publiceerde daarna de bundel
Tong en trede,
Tafel en
Terrein. Lindner richtte het literaire tijdschrift
Terras op en is redacteur van zowel
Terras als
De Revisor. Zijn recensies over poëzie zijn terug te vinden in
Awater, de
Poëziekrant en
Ons Erfdeel, zijn rubriek online bij
De Groene Amsterdammer. Bijzonder dat iemand die zo verweven is met gedichten nu debuteert met een roman. Die wending (gevangen in de titel
Naar Whitebridge) willen wij natuurlijk niet missen!
FransSamen met Henk Pröpper stelde hij in 2003 een bloemlezing samen met Nederlandse dichters in Franse vertaling, Le verre est un liquide lent; 33 poètes néerlandais.
Roman
Naar Whitebrigde is een roman die gaat over een jongen die naar zijn moeder in Schotland wordt gestuurd. Zij heeft samen met haar nieuwe partner werk op een landgoed van een graaf gevonden. De moeder is manisch-depressief en de jongen wordt belast met de zorg voor zijn moeder. Ook het landgoed is belast, en wel met het familiegeheim van de graaf.